Het nieuwe jaar is weliswaar al bijna een week oud als dit blogstukje verschijnt, maar er is nog genoeg 2023 over voor een heilwens. Een korte versie daarvan is: ik wens alle lezers van dit blog een gelukkig en gezond nieuwjaar.

Mijn gebruikelijke nieuwjaarsknutsel heb ik dit jaar eenvoudig gehouden. Eigenlijk is hij iets te eenvoudig geworden, want het zigzagrandje valt er snel af. Een concreet goed voornemen is dan ook om volgend jaar een degelijker constructie te verzinnen. Verder wil het met de goede voornemens nog niet zo vlotten en ga ik dus maar gewoon door met wat ik vorig jaar ook al deed. Hooguit neem ik hier en daar wat gas terug. Dat laatste staat overigens los van de energiecrisis.

Ook voor 2023 heb ik weer een kalender gemaakt, deze keer met de titel Tegels. Er zitten inderdaad een of twee ‘echte’ tegels tussen die ik beschilderd heb, maar de meeste plaatjes zijn ‘gewoon’ afbeeldingen van andere vierkante werkjes, variërend van 10×10 tot 30×30 cm. Ze zijn gemaakt op uiteenlopende dragers (papier, mdf, paneel) en met verschillende materialen (gekleurde fineliner, acrylverf, ecolinestiften). Om voor de kalender een rechthoekig formaat te krijgen heb ik aan weerskanten een kolom minitegeltjes gezet.

Zo ziet bijvoorbeeld het blad voor januari er uit:

Hieronder staan de tegels van de verschillende maanden bij elkaar, zonder hun zijkolommen.

Voor alle zekerheid is hier nog een langere en meer op een bepaald terrein toegespitste versie van de heilwens: moge het voor iedereen een jaar worden waarin je je creatief en recreatief kunt uiten in het luisteren naar of beoefenen van muziek, in het schrijven of anderszins bezig zijn met taal, in schilderen of tekenen in kleur en zwart-wit, in experimenteren met baksels en andere geknutsel, en moge bij al die activiteiten de onvermijdelijke tegenslagen behapbaar en weinig in aantal zijn.

De laatste weken voor kerstmis, de ‘donkere dagen’, heb ik het best druk. Veel van mijn wekelijkse activiteiten geven de afsluiting van het lopende jaar een min of meer feestelijk tintje en dat gaat meestal gepaard met allerlei lekkers te eten en drinken.

De aftrap was dit jaar voor mij de kerstreis van Swetterhage, die na de lockdowns gelukkig weer door kon gaan. Met een aantal (oud-)leden van Tourdion zongen we net als in voorgaande jaren verkleed  als herders kerstliedjes op de route tussen verschillende scènes uit het kerstverhaal. (Zie 2017 en 2018 voor een impressie van eerdere edities.) De kop erwtensoep en het broodje kroket smaken altijd voortreffelijk.

Bij de laatste schilderles neemt iedereen wat te eten en drinken mee voor een gemoedelijke nazit. Mijn pakje met zoute koekjes kon ongeopend mee terug, want de anderen hadden veel lekkerder dingen meegenomen. Eigenlijk is dit seizoen voor het schilderen nog niet echt afgelopen, want de vrijdag voor kerst werken we vanaf vier uur met een klein groepje in DOK nog verder aan onze miniatuurstillevens. Die kunnen we al dan niet voor een goed doel verkopen, daarover is de organisatie niet helemaal duidelijk. Wij doen het voornamelijk voor de gezelligheid, dus ik neem mijn koekjes gewoon weer mee.

Voor mijn vrijwilligerswerk in De Bieslandhof hielp ik deze laatste keer niet bij het schilderen of ‘de zangvereniging’, maar bij een workshop op een kerstmarkt. Bewoners konden hier naast de kerstboom een polaroidfoto van zichzelf laten maken. Mijn taak was het tekenen van een cirkel op die foto, die dan door volgende fröbelaars werd uitgeknipt en op een rond kartonnetje geplakt, dat uitbundig werd versierd. Uiteindelijk kregen de mensen hun eigen kerstbal mee met veel glitter. Hier viel voor mij niet veel te snaaien: het bleef beperkt tot een bekertje koffie met een kerstkoekje.

De repetities van Cantarella werden afgesloten met een ‘open podium’ na de pauze. Ik had de stoute schoenen aangetrokken en heb daar een kerstlied gezongen: ‘It came upon the midnight clear’. De Glühwein heb ik aan me voorbij laten gaan, maar na die gezongen nootjes ging een handvol pindanootjes er best wel in.

Ook met de creaclub hebben we een kersttraditie: een (sterk) drankje  bij of in de koffie en bijpassende versnaperingen.

En dan moeten het echte kerstgebeuren en de jaarwisseling nog komen.

In 2023 zal ik waarschijnlijk enige matiging moeten betrachten, maar vooralsnog geniet ik ervan.

Afgelopen zomer zouden de appartementen in mijn gebouw een nieuwe verwarmingsketel krijgen maar dat bleek niet zo eenvoudig. In verschillende woningen, waaronder die van mij, moest een gat gehakt worden om de buizen goed aan te laten sluiten op het afvoerkanaal. De werkzaamheden voor deze ‘moeilijke’ appartementen waren daarom uitgesteld tot november.

Ik moest de hele dag thuis zijn, deels zonder water en verwarming. Dat had ik allemaal geregeld, maar een dag van tevoren werd ik door het installatiebedrijf gebeld dat ze een dag later zouden komen. Toen had ik natuurlijk wel al afspraken. Gelukkig kon ik mijn huissleutel afgeven en zouden ze die na gedane werkzaamheden in de brievenbus gooien.

Er werd gewerkt volgens een strikte arbeidsdeling. Eerst kwamen de werkvoorbereiders (afdekken, afplakken) en vervolgens de mensen voor het werk zelf. Alles werd ook weer netjes opgeruimd. Overigens had ik gedacht dat mijn ketel kort geleden al was vervangen, want in plaats van een rode had ik nu een grijze, maar dat bleek een misvatting: wat ik voor de ketel hield, is geen ketel maar een ‘expansievat’. Nu heb ik ook weer een nieuw expansievat: een wit exemplaar deze keer.

In de loop van de middag hing de ketel. De verwarming deed het weer, maar er zat een groot gat in de wc-muur, waarachter allerlei buizen bleken te lopen. Aan het einde van de dag kwam er nog iemand die dat gat provisorisch heeft afgesloten met een plaat. Het kon nog niet definitief gedicht, want dat moest brandveilig gebeuren. Dat deden ze de dag erna.

Na de brandveilige dichting kwam er iemand om de muur te stuken. Deze grondlaag moest een paar dagen drogen en na het weekend kwam weer iemand anders voor de volgende stuukfase, waarin de muren en het plafond in de wc van een fraaie korrelige structuur werden voorzien.

Nu is er niets meer te bespeuren van het gat en ziet alles er weer pico bello uit, alleen hebben ze voor al die werkzaamheden de plank in mijn wc gedemonteerd en een soort filter uit het plafond gehaald. Die hebben ze niet teruggehangen, helaas.

Tijdens deze wereldkampioenschappen voetbal kleuren de straten veel minder uitbundig oranje dan bij eerdere internationale sportevenementen. Hier en daar hangt er nog wel een reusachtige vlag of een verdwaalde oranje slinger, maar de meeste mensen en straten stellen zich duidelijk terughoudend op.

Waarschijnlijk is dat uit woede over de vele dodelijke slachtoffers en slechte arbeidsomstandigheden bij de bouw van de stadions, de corrupte organisatie die het evenement laat plaatsvinden in een olie- en gasrijke woestijnstaat die met de energie slurpende airco in de stadions een lange neus trekt naar het klimaat en het milieu, en de abominabele opvattingen over lhbt-enzovoorters en vrouwen.

Toch kleurden de straten bij mij in de wijk allemaal oranje. De hele stad wordt momenteel namelijk van glasvezelkabel voorzien en begin 2024 moet heel Delft voorzien zijn. Zolang die kabels boven de grond liggen en zichtbaar zijn, overheerst oranje in het straatbeeld. Nu mijn wijk aan de beurt is valt dat toevallig samen met het WK-voetbal.

Ze zijn hier nu bezig met het leggen en ingraven van de kabels. Bij mijn flat liggen ze inmiddels onder de grond tot aan de ingang en hebben we naast de brievenbussen een leuk tegeltuintje met oranje  sprieten. Uiteindelijk krijgen we daarmee allemaal ‘toegang tot het snelste netwerk van Nederland’, oftewel snel internet.

Voor de volgende stap, de verbinding doortrekken naar binnen, moesten we als bewoners toestemming geven. En zeker de laatste stap, ‘monteur activeert je verbinding’, wordt een spannend moment. Voor mij hoeft het internet niet eens sneller, als het nog maar wel werkt.

Overigens is het niet zo dat op straat de oranje versieringen nu vervangen worden door exemplaren met regenbogen.

Terzijde: wat me opvalt bij vlaggen, trappen en oversteekplaatsen met een regenboog is dat er altijd maar zes kleuren worden gebruikt (rood, oranje, geel, groen, blauw en violet). terwijl ik vroeger heb geleerd dat een regenboog zeven kleuren heeft. De kleur die ontbreekt is die tussen blauw  en violet: indigo, een soort donkerblauw.

Als je dan toch inclusief bent, mag die kleur toch eigenlijk niet ontbreken.