Nee-nee-nee. Elke week komt het verplichte rijtje vragen een paar keer langs: bij de schildercursus, bij het aanmelden voor de repetitie en soms tussendoor bij een concertbezoek. Het is een vrij onzinnig ritueel, lijkt me, want ik zal het natuurlijk niet zeggen als ik keelpijn heb.
In de maanden tot aan de zomervakantie hebben we in plaats van normale koorrepetities zoom-sessies gehad. Vast onderdeel daarvan was het leren van een ‘nieuwe’ canon (de meeste kende ik al), die je dan thuis kon meezingen met de dirigent. Een van de canons die toen niet langs is gekomen, is ‘The Ghost of Tom’, een van mijn favorieten (er zijn er meer!)
Toen ik op zoek ging naar achtergrondinformatie over deze canon, zag ik dat er verschillende tekstvarianten zijn. De tekst waar ik vertrouwd mee ben is:
Have you seen the ghost of Tom? Long white bones and no skin on. / Wo-o-o-o-o-o-o Tom, wouldn’t it be chilly with no skin on?
(Heb je de geest van Tom gezien? Lange witte botten en zonder huid. / Wo-o-o-o-o-o-o Tom, zou het niet koud zijn zonder huid?)
Andere versies hebben het echter over de ‘Ghost of John’, en af en toe heeft deze ‘Bare white bones and the flesh all gone’ (kale witte botten en al het vlees verdwenen). Ik kon geen verwijzing vinden naar een historische Tom of John. Wat me wel duidelijk werd, is dat het een traditionele Halloween-canon is uit (uiteraard) Amerika. Op YouTube staan verschillende uitvoeringen.
Omdat dit wijsje in mijn hoofd bleef zitten (dat heb je vaak met die dingen), speelde ik er wat mee op de piano. Op de computer heb ik een paar variaties in maatsoort en ritme uitgeprobeerd, soms met ook een tegenstem op basis van het Ghost of Tom-melodietje, om te kijken of ik zo verschillende sferen kon creëren. En nu heb ik al drie Variaties op The Ghost of Tom: A in vierkwartsmaat, B in zes-achtste en C in driekwartsmaat. Hier kun je horen wat de computer ervan heeft gemaakt en een pdf van de partituur bekijken.
Het is heel leuk om zo met muziek te spelen, voor je het weet ben je een paar uur verder. Nadeel is wel dat het wijsje dan nog langer in je hoofd blijft hangen.
In de loop der jaren heb ik al heel wat muziektermen geleerd. In de programmatoelichting bij een concert Oude Muziek kwam ik echter onlangs het woord scordatura tegen, dat ik nog niet kende. Bij dit optreden van het ensemble The Puncke’s Delight stond de lyra viol centraal. Lees verder
Vorige week volgde ik een cursus ‘filosofie en kunst in de moderniteit’ bij de Internationale School voor Wijsbegeerte. Ik heb daar weer heel veel interessants gehoord, veel moois gezien en veel te veel gegeten. Enkele krenten uit de pap komen vast wel in een blogstukje terecht, om te beginnen een muziekterm die ik niet kende: het Petroesjka- akkoord. Het kwam even ter sprake in een verhaal over de Ballets Russes in Parijs en werd niet uitgebreid toegelicht, dus ben ik thuis op zoek gegaan. Lees verder
Alle lezers van dit blog wens ik een gelukkig, gezond en creatief 2020 toe, met veel muziek, boeken en beeldende kunst, en alles wat verder wenselijk is. Moge er iets terechtkomen van al je goede voornemens! In mijn blogstukje van het vorige nieuwjaar noemde ik er een paar van mij voor 2019: het bakken van koekjes goed onder de knie krijgen (grotendeels mislukt), minder koffie gaan drinken en meer thee (gelukt), en als speerpunt ‘ontspullen’ (ik doe mijn best, maar het vordert nog niet erg). Lees verder
Een van de symbolen uit de cursus Symboliek in de kunst die ik herkende was de muts die een vrijheidssymbool is uit de Franse revolutie. Het is de muts van Marianne, die zelf weer het symbool is voor de triomf van de republiek en de rede, zoals ze bijvoorbeeld staat afgebeeld op het schilderij La liberté guidant le peuple (‘De vrijheid leidt het volk’) uit 1830 van Eugène Delacroix. Op de cursus hoorde ik dat die muts ‘Frygische muts’ heette, zonder nadere toelichting. Lees verder
In het inmiddels ter ziele gegane blad Parlando van mijn zangkoor Cantarella had ik een aantal jaren een rubriek, ‘Patty leest een boek’, waarin ik stukjes schreef over min of meer obscure publicaties op muziekgebied. Onlangs kocht ik een tweedehands boek over muziekleer dat ik daarin graag had willen bepreken. Gelukkig kan ik mijn ei in dit blogstukje kwijt, al is dat daardoor wat langer dan gewoonlijk. Lees verder
Ik kijk altijd met veel plezier naar de voorbeelden van onjuist spatiegebruik in de rubriek Ruggespraak van het tijdschrift Onze Taal, vooral wanneer die spatie of het ontbreken ervan een betekenisverschil oplevert. Onlangs zag ik echter een al dan niet terechte spatie in een artikel in De Groene (14 november p.11). Daar werd een lied geciteerd dat tijdens de lerarendemonstratie op het Malieveld werd gezongen: ‘Let the sunshine in’ uit de musical Hair, maar er stond ‘Let the sun shine in’. Lees verder
De letter D kom je in Delft veel op straat tegen, vooral om toeristen te attenderen op evenementen, uiteenlopende festivals of tentoonstellingen. Ook het hek langs de nieuwe gracht bij het nieuwe station (Delft timmert echt niet alleen historisch aan de weg) is rijkelijk voorzien van D’tjes. Lees verder
In de bus van Haarlem naar Beverwijk kom ik door een ‘bloemenwijk’ in Velserbroek, met straatnamen als ‘Kleine boterbloem’ en ‘Grote boterbloem’. Er is ook een zijstraat die ‘Dotterbloem’ heet. Dotterbloem? Die bloem heet toch gewoon ‘dotter’? Je zegt toch ook geen ‘roosbloem’ of ‘hyacintbloem’? Typisch zo’n volslagen onbelangrijke ergernis waardoor ik vroeger mijn humeur liet verpesten. Lees verder
Achter de sansevieria's 