Veel kinderliedjes zijn probleemloos mee te zingen, althans het eerste couplet en het refrein. Maar af en toe heb je geen notie wat de betekenis is van wat je zingt. Het lijken betekenisloze lettergrepen, zoals ‘laberdi-laberda-laberdonia’ in het befaamde lied ‘Er kwam ene boer uit Zwitserland’. Lees verder
Op het Bagijnhof in Delft staat een standbeeld waarvan ik altijd heb gedacht dat het Reinier de Graaf voorstelde. Tot mijn verrassing verscheen dat beeld op het scherm toen tijdens een cursus over de barokperiode Stalpaert van der Wiele ter sprake kwam. Lees verder
Bij de armbeweging ‘sla met vuist’ in een Tai Chi-set moest ik ineens denken aan de ‘kurkentrekkerregel’ die ik ooit op school had geleerd. Daarmee kon je door je hand en arm te draaien alsof je een kurkentrekker hanteerde iets bepalen. Wat dat iets ook al weer was, wist ik niet meer precies, maar mijn arm had het ezelsbruggetje onthouden. Lees verder
Wat er dit weekend al niet rondliep in Delft! Behalve dit James Bond-duo zag ik onder meer een kind in konijnenpak met een bosje wortels in zijn of haar hand, een kleine ridder en een parmantige Pippi Langkous die bedrieglijk echt leek. In een kinderwagen lag een mini-zeerover met een ooglapje en een mooie steek op luidkeels te huilen. Lees verder
Afgelopen zondag was ik bij een Red Sofa-concert in de Doelen, met modern-klassieke muziek. Het vijfde deel van In Grosser Sehnsucht van Klas Torstensson begon met een verwijzing naar een Frans liedje: ‘Quand nous en serons, au temps de cerises…’, ‘Toen we daar waren, in de kersentijd…’. Die paar maten voerden me terug naar het Filmhuis, eind jaren zeventig. Lees verder
Na mijn pensioen zou ik eindelijk toekomen aan het saneren van mijn boekenbezit, hoopte ik. Twee rijen dik, hier en daar een losse stapel, volle dozen in de kelder, planken in de gangkast. De toestand begon onhoudbaar te worden, dat was duidelijk. Inmiddels heb ik inderdaad een paar boeken gevonden die weg mogen, omdat ik ze nooit ga lezen. En volgens mij ook niemand anders die ik ken. Lees verder
Kunstmatige intelligentie kan zich tegenwoordig in de denksport meten met menselijke kampioenen. Daardoor is de discussie weer opgelaaid of intelligente robots ‘ons’ op een dag zullen overvleugelen en zich, erger nog, tegen ‘de mens’ zullen keren. Meestal gaat het om de vraag welke consequenties dat zal hebben, economisch en voor ons zelfbeeld. Ik moet hierbij ook altijd terugdenken aan een werkcollege filosofie van professor Doorman dat ik in de jaren zeventig volgde. Daar kwam ter sprake of robots stemrecht moesten krijgen. Lees verder
Het bureau ging verhuizen en we moesten rigoureus opruimen. Talloze mappen, boeken en ander kantoormateriaal verdwenen in de kliko. Pas in een laat stadium dacht ik eraan om daaruit ter hergebruik behalve een paar er nog knap uitziende mappen ook wat afgedankte floppy’s te halen. Lees verder
In mijn vorige blogbericht schreef ik hoe Archibald op mijn pad kwam. Ik volstond toen met te zeggen: ‘Ik noemde hem Archibald’. Dat hij die naam kreeg was echter een vergissing. Lees verder
In wezen ben niet alleen ik nu gepensioneerd, maar is ook Archibald met pensioen. Archibald heeft me sinds 1992 vergezeld, in verschillende gedaanten. Hij symboliseert een belangrijke stap in de geschiedenis van de automatisering en is regelmatig inspiratiebron geweest voor een ‘werkje’.
Achter de sansevieria's 