Jarenlang heb ik bij het handwerken naar volle tevredenheid een zelf gehaakt speldenkussen gebruikt. Het was een praktisch en ook mooi hulpmiddel, wit met blauwe nopjes. Toen ik een paar jaar geleden het haken weer eens had opgepakt, heb ik behalve grote projecten, zoals een sprei voor mijn moeder en een poncho voor mezelf, ook een hele reeks speldenkussens gemaakt. Lees verder
In een artikel in De Groene* viel me onlangs de zinsnede ‘exotische kledij ingeruild voor het meest aftandse communistenplunje dat de mensheid heeft gezien’ op. Hieraan bleef ik haken vanwege ‘het’, want volgens mij moest het ‘de’ plunje zijn. Meteen daarna vond ik ‘plunje’ ineens een raar woord, zoals dat wel vaker gaat wanneer je er wat langer naar kijkt. Lees verder
In het zomernummer van Onze Taal staat een artikel over ‘thuistaal’.* Het is altijd onderhoudend om te lezen wat voor mooie woorden mensen zoal bezigen, zeker wanneer ze als de fraaiste krenten uit de pap naar voren worden gebracht. Vaak zijn het woorden die door kinderen bedacht zijn, als ze een bepaalde term wel eens gehoord hebben. Wat die precies was weten ze niet meer, maar associatief komen ze zo op mooie vondsten, zoals boevenzuiger voor kruimeldief en praathoofdjes voor kletskoppen.
Sommige activiteiten zijn nauwelijks weer op gang gekomen of ze stoppen alweer, omdat de ‘grote vakantie’ is aangebroken. Op de schildercursus hebben we na de versoepeling van de maatregelen pas een paar keer op locatie gewerkt, waarbij het goed uitkwam dat niet iedereen er elke keer was. Lees verder
Nu ik hier zo’n drie maanden woon, leek het me tijd om eens te kijken waar Riouw ligt. Omdat het een straat in de ‘Indische Buurt’ is, nam ik aan dat het een eiland in Indonesië was, dus pakte ik de Bosatlas erbij. Gebruik ik die tenminste ook eens. Tot mijn verbazing stond Riouw niet in het register. Na Rioni (een plaats in Georgië) kwam Ripoli (een plaats in Spanje). Lees verder
Waar ik het idee oorspronkelijk vandaan had en waarom ik het had opgeschreven, stond er niet bij, maar op een van mijn aantekenbriefjes had ik ‘kraanvogels vouwen’ genoteerd. Bij een briefjesopruimactie kwam ik dat tegen en ik dacht: waarom ook niet, laat ik het eens proberen. Lees verder
Toen ik met de letter L bezig was, viel me een betekenisverschil op tussen de letters in het straatbeeld, een verschil tussen letters die als zodanig niet van belang zijn en letters die min of meer gekoppeld zijn aan een woord of begrip. Dat drong ineens tot me door toen ik de foto van een wegomleiding naast die van lesauto’s plakte. Die laatste kom je vaak tegen, maar is niet altijd gemakkelijk te fotograferen, want zo’n voertuig is meestal in beweging. Het pand van de rijschool staat gelukkig stil. Lees verder
Deze week mocht ik eindelijk weer op bezoek bij mijn moeder (91) in het verzorgingshuis. Althans, mijn broers, zus en ik mochten haar meenemen voor een wandeling, want op haar kamer is bezoek nog steeds beperkt tot één persoon. Ik zag wel op tegen de reis met tram, trein en bus, maar ik had me grondig voorbereid. De afgelopen weken heb ik in een vlaag van huisvlijt een aantal mondkapjes gemaakt en ik had twee keer geoefend in de tram naar de tandarts. Lees verder
Toen ik in september 2017 aan dit blog begon, omdat ik met pensioen ging, schreef ik: ‘Daar zit ik nu achter de sansevieria’s, bij gebrek aan geraniums. Planten met bloemen doen het niet zo goed bij mij. Sansevieria’s zijn onverwoestbaar, net zoals de andere vetplanten in mijn vensterbank.’ Inderdaad, ze zijn niet alleen onverwoestbaar, ze groeien als kool! Lees verder
Bij de verhuizing kwamen een paar schriften uit mijn lagereschooltijd tevoorschijn. Het waren schriften voor verschillende vakken: schrijven (technisch schrijven en opstellen), rekenen (dat toen cijferen heette), en een klein schriftje voor muziek. Mijn opstellen, uit 1963, waren voornamelijk bondige samenvattingen van een voorgelezen of zelf gelezen verhaaltje en bij elk opstel had ik een tekening gemaakt. Lees verder
Achter de sansevieria's 