Tot nu toe heb ik over veertien letters een blogstukje geschreven en zijn er dus nog twaalf te gaan. Toch is hier nu al een aanvulling op mijn stukje over de R. De R wordt namelijk ongetwijfeld de letter van het jaar 2020, in een betekenis die in het stukje uit september 2018 niet voorkomt: het reproductiegetal dat weergeeft hoe snel het coronavirus zich verspreidt. De kranten staan er vol mee.
Het woord kabaal ken ik uiteraard als synoniem van klereherrie, lawaai. Vandaar dat ik even vreemd opkeek toen ik in een column van Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer de volgende zinsnede tegenkwam: ‘… moet het bestuur van het land in handen zijn van een klein kabaal van technocraten of juist van het volk zelf.’
Mijn eettafel heb ik tegenwoordig helemaal uitgetrokken tot een lengte van tweeënhalve meter. Daarom wilde ik een nieuw tafelzeiltje kopen van drie meter lengte. Verschillende winkels hebben buiten rekken staan met rollen zeil, dus ik had ruime keus. De meeste patronen zijn echter nogal uitgesproken en opvallend van kleur, wat niet prettig is als je aan tafel zit te lezen. Uiteindelijk kocht ik een tafelzeiltje met bovenstaand geometrisch motief.
Nee-nee-nee. Elke week komt het verplichte rijtje vragen een paar keer langs: bij de schildercursus, bij het aanmelden voor de repetitie en soms tussendoor bij een concertbezoek. Het is een vrij onzinnig ritueel, lijkt me, want ik zal het natuurlijk niet zeggen als ik keelpijn heb.
In een filmbespreking kwam ik onlangs de omschrijving ‘heistfilm-met-een-twist’* tegen. Ik had geen idee wat voor soort film dat was. Mijn spellingschecker gaf een rood kringeltje en ook Van Dale kende het woord niet. Wikipedia bracht uitkomst. Daar stond een overkoepelend artikel met een stuk of zestig titels van films uit deze categorie.
Een heistfilm blijkt ‘een film waarin het doel van de hoofdpersonen is om iets kostbaars op een ingenieuze manier te stelen. Meestal worden de voorbereidingen op de diefstal uitvoerig in beeld gebracht, evenals de nasleep van de inbraak.’ Als je doorklikt vanuit de overzichtspagina kom je terecht bij het lemma ‘kraakfilm’, een term die ik ook niet kende en in eerste instantie associeerde met huizen kraken. Heistfilm blijkt een Engelse term en inderdaad staat heist wel in mijn woordenboek Engels-Nederlands, wat de Nederlandse naam ‘kraakfilm’ verklaart:
De meeste films uit die lijst heb ik niet gezien. Wat me opviel was een hele reeks ‘Ocean’-films met een getal erbij: acht, elf, twaalf en dertien. Ocean’s 11 uit 1960 is daarvan de oorspronkelijke film, de andere zijn een remake en vervolgen daarop. Dat blijken geen films die zich op een cruiseschip afspelen, zoals ik eerst dacht. Ocean is de naam van de hoofdpersoon, in de eerste film gespeeld door Frank Sinatra, die samen met tien vrienden een grote overval wil plegen. Ook de andere rollen worden gespeeld door een sterrencast, onder anderen Dean Martin, Sammy Davis jr., Peter Lawford en Angie Dickinson (trailer, aftiteling). Eigenaardig genoeg verschilt de genreaanduiding van de films. Bij de oude 11 en bij 13 staat inderdaad ‘heistfilm’, maar bij de remake van 11 en bij 12 staat ‘misdaad’, terwijl bij Ocean’s 8 als genre ‘kraakfilm’ staat.
Een van de weinige films uit de heistfilmlijst die ik wel heb gezien, twee keer zelfs, is The Sting uit 1973 van George Roy Hill, met Robert Redford en Paul Newman. Toentertijd ben ik zelfs twee keer naar die film geweest, maar van het verhaal herinnerde ik me niets. Dat is ook niet zo verwonderlijk als je het verhaal leest. Wat me vooral is bijgebleven en ook nu meteen weer in mijn hoofd opdook, is de filmmuziek, vooral The Entertainer van Scott Joplin. Mede daardoor werd ik zo vrolijk van die film dat ik min of meer dansend uit de bioscoop kwam en hem nog een keer ben gaan zien.
Veel van mijn schilderijen vinden een min of meer definitief onderkomen in de kelder of berging. Een select aantal hangt aan de muur en sommige zijn bij familie, vrienden en bekenden terechtgekomen. Een enkele keer merk ik echter al wanneer een werk nog niet af is dat het nooit iets wordt. Dan haal ik diep adem en schilder het over. Dat lot trof het werk waaraan ik na de coronaversoepeling was begonnen en tot aan de vakantie vijf avonden had gewerkt.
Na een verhuizing krijg je regelmatig bloemen of planten cadeau. Zo kreeg ik onder meer drie leuke kleine, kleurrijke plantjes in drie leuke kleine sierpotjes. Gaandeweg werden die kleine plantjes groter en inmiddels zijn twee van de miniplantjes hard op weg naar een bestaan als volwaardige kamerplant. Hoog tijd dus om er wat informatie over op te zoeken.
In de maanden tot aan de zomervakantie hebben we in plaats van normale koorrepetities zoom-sessies gehad. Vast onderdeel daarvan was het leren van een ‘nieuwe’ canon (de meeste kende ik al), die je dan thuis kon meezingen met de dirigent. Een van de canons die toen niet langs is gekomen, is ‘The Ghost of Tom’, een van mijn favorieten (er zijn er meer!)
Toen ik op zoek ging naar achtergrondinformatie over deze canon, zag ik dat er verschillende tekstvarianten zijn. De tekst waar ik vertrouwd mee ben is:
Have you seen the ghost of Tom? Long white bones and no skin on. / Wo-o-o-o-o-o-o Tom, wouldn’t it be chilly with no skin on?
(Heb je de geest van Tom gezien? Lange witte botten en zonder huid. / Wo-o-o-o-o-o-o Tom, zou het niet koud zijn zonder huid?)
Andere versies hebben het echter over de ‘Ghost of John’, en af en toe heeft deze ‘Bare white bones and the flesh all gone’ (kale witte botten en al het vlees verdwenen). Ik kon geen verwijzing vinden naar een historische Tom of John. Wat me wel duidelijk werd, is dat het een traditionele Halloween-canon is uit (uiteraard) Amerika. Op YouTube staan verschillende uitvoeringen.
Omdat dit wijsje in mijn hoofd bleef zitten (dat heb je vaak met die dingen), speelde ik er wat mee op de piano. Op de computer heb ik een paar variaties in maatsoort en ritme uitgeprobeerd, soms met ook een tegenstem op basis van het Ghost of Tom-melodietje, om te kijken of ik zo verschillende sferen kon creëren. En nu heb ik al drie Variaties op The Ghost of Tom: A in vierkwartsmaat, B in zes-achtste en C in driekwartsmaat. Hier kun je horen wat de computer ervan heeft gemaakt en een pdf van de partituur bekijken.
Het is heel leuk om zo met muziek te spelen, voor je het weet ben je een paar uur verder. Nadeel is wel dat het wijsje dan nog langer in je hoofd blijft hangen.
Bij het verhuizen kwam ik onder meer (onder véél meer) ook een aantal kaartenbakken tegen, met het resultaat van huiswerkopdrachten voor de opleiding tot wetenschappelijk literatuuronderzoeker (GO-C) die ik in 1988-1990 heb gevolgd. Bijna was het gelukt die ongezien weg te gooien, maar toen bleef ik haken aan de titel van een van de opdrachten: ‘de grue-bleen paradox’, wat ik aanvankelijk foutief las als green-blue. Ik kon me daar niets meer van herinneren. Lees verder
In de loop der jaren heb ik al heel wat muziektermen geleerd. In de programmatoelichting bij een concert Oude Muziek kwam ik echter onlangs het woord scordatura tegen, dat ik nog niet kende. Bij dit optreden van het ensemble The Puncke’s Delight stond de lyra viol centraal. Lees verder
Achter de sansevieria's 