In de loop der jaren ben ik steeds een stapje ruimer gaan wonen. Van de met mijn zus gedeelde kamer in het ouderlijk huis ging ik naar een kamer in een studentenflat. Van het kraakpand waar ik daarna terechtkwam stroomde ik door naar een tweekamerflat en nu heb ik een ruim driekamerappartement. Lees verder
Mijn oude huis mis ik niet, afgezien van Kyra, die elke dag aan mijn voordeur krabbelde om een koekje te halen, en de vanzelfsprekende contacten met de buren. Maar mocht ik een aanval van heimwee krijgen, dan heb ik een remedie bij de hand.
In Papyrus, het verenigingsblad van de Vrienden van de Botanische Tuin, kwam ik het woord ‘verslempt’ tegen: ‘Het regenwater kan op en naast de paden slecht wegzakken, deels door een verslempte kleibodemstructuur, deels omdat de waterstand een paar jaar geleden door het Hoogheemraadschap Delfland is verhoogd.’* Het woord ‘slempen’ kende ik, dat was zoiets als heel veel drinken. Verslempt zou dus wel iets van erg nat, doordrenkt zijn, gokte ik. Maar zodra je erover na gaat denken, slaat de twijfel toe. Dus zocht ik het even op.
De eerste betekenis van ‘slempen’ is in Van Dale inderdaad ‘brassen, smullen, overdadig eten en/of drinken’. Slempen blijkt daarnaast een tweede definitie te hebben:
De tweede beschrijving van die definitie leek me wel passen bij de verslempte bodemstructuur van de paden in de Botanische Tuin. Bij het werkwoord ‘verslempen’ staat alleen: ‘met slempen verdoen, verbrassen’, maar ‘verslemping’ heeft in het woordenboek een eigen lemma:
Dat leek bruikbaar, maar was wat vaag, en bij verder zoeken kwam ik terecht op de site van een bodemacademie. De uitleg die daar van verslemping wordt gegeven deed me aan Marten Toonder denken. Zo verstoppen ‘de fijnere lutum- en siltdeeltjes bij verslemping de poriën in de bodem’. Lutum is klei: gronddeeltjes met een korrelgrootte tot 0,0002 mm. En silt is leem, deeltjes met een omvang tussen de 0,002 en 0,05 mm. Die zijn te klein om met het blote oog te zien. Voor de volledigheid: deeltjes tussen de 0,5 en 2 mm. heten zand en zijn met het blote oog goed te zien. Bij deeltjes groter dan 2 mm. is er sprake van grind en stenen. De poriën zijn de ruimtes tussen de korrels. Als die verstopt raken kan het water dus niet weg. Dus dat ‘doordrenkt’ van mijn eerste ingeving klopt wel zo ongeveer.
Nu ik toch in de buurt was keek ik ook even naar het zelfstandige naamwoord ‘slemp’. Dat blijkt maar liefst drie verschillende betekenissen te hebben. Bij de eerste, ‘smulpartij, brasserij, enigszins overdadige traktatie’, staat de mij onbekende uitdrukking ‘op de slemp lopen’, als een synoniem voor klaplopen. De tweede betekenis is ‘slijmerige klei die bij het drogen en korst vormt’, de betekenis die bij verslempen een rol speelt. De derde betekenis vond ik intrigerend:
Inderdaad staat slemp bij de synoniemen voor koffie: ‘leut, pleur, slemp, slobber, troost’. Die gekruide melkdrank lijkt me niet te hachelen, maar voor de liefhebber staat hier een recept.
* Papyrus, 2020-1 voorjaar, Tuinnieuws p.12.
Na mijn verhuizing heb ik gemerkt dat ik een automatische piloot heb. Dat komt doordat hij nu ietwat ontregeld is. Na een paar weken grijp ik bijvoorbeeld nog steeds met mijn linkerhand naar het knopje boven het aanrecht om het licht aan te doen, maar dat knopje zit nu rechts. Als ik in de keuken moet zijn, die nu in het verlengde van de huiskamer ligt, loop ik eerst de gang op, en op weg naar de slaapkamer sla ik regelmatig te vroeg af, waardoor ik in de boekenkamer terechtkom. Lees verder
Een van de leuke kanten van verhuizen is dat je allerlei dingen terugvindt waaraan je nooit meer had gedacht, maar die aangename nostalgische gevoelens opwekken. Dat overkwam me toen mijn poesiealbum ergens uit een la tevoorschijn kwam. Lees verder
De publicatie van mijn vorige blogstukje had ik al een paar dagen voor mijn verhuizing ingepland, want ik vermoedde dat de internetverbinding in het nieuwe huis de dag erna nog niet zou werken. Dat was inderdaad het geval, al had de KPN me verzekerd dat ik alleen maar mijn modem hoefde aan te sluiten, waarna mijn vaste telefoon en internet direct weer beschikbaar zouden zijn. Net op tijd voor dit stukje is de KPN-monteur langs geweest en die heeft uiteindelijk een nieuw modem neergezet. Dat was een hele opluchting! Lees verder
In een artikel* over de Jan van Eyck-tentoonstelling in Gent kwam ik een verwijzing tegen naar ‘de schone Melusine’. Over een banket in 1454 aan het hof van Filips de Goede van Bourgondië werd gezegd: ‘…waarboven de magische Melusine zwevend verscheen’. Die naam zei me niets. Lees verder
In een artikel1 in de wetenschapsbijlage van de NRC kwam ik een mij onbekend geologisch verschijnsel tegen: de pingo. In het artikel stond geen afbeelding van dit fenomeen, dus zocht ik uit nieuwsgierigheid naar een plaatje ervan, ook omdat ik wel eens wat anders wilde zien dan coronaballen en Ikea-handleidingen. Lees verder
Bij het opruimen vond ik aantekeningen voor een oud ‘project’ terug. In 2009 had ik het plan opgevat om iets te doen met de legende rond de maneki neko, de wenkende kat. Dat plan had ik naderhand uitgesteld ‘tot na mijn pensioen’. Aanvankelijk wilde ik er een essay over schrijven en later overwoog ik het verhaal te bewerken tot een episode in mijn ooit te schrijven reeks fantasy-boeken. Die reeks is meer fantasie dan fantasy, maar kan nuttig zijn als kapstok om het verhaal van de maneki neko aan op te hangen. Lees verder
Weliswaar heb ik het inpakken uitbesteed, maar in afwachting van mijn verhuizing half april ben ik toch alvast begonnen. Daarvoor heb ik nu ruim de tijd, want al mijn activiteiten buitenshuis liggen min of meer stil. Ik had gelukkig al een aantal verhuisdozen gekregen en omdat het handig is als de verhuizers de dozen in de juiste ruimte neerzetten, kreeg ik er gekleurde etiketten bij. Dozen met blauwe etiketten moeten naar de huiskamer en op een ervan had ik ‘bibelots’ geschreven. Dat vond ik ineens een raar woord. Lees verder
Achter de sansevieria's 