Afgelopen weken kwam ik met verschillende alternatieve toepassingen van koffie in aanraking. Het ging daarbij dus niet om de koffie als drank, maar om andere hoedanigheden. Ik zet tegenwoordig vrijwel nooit meer koffie, want ik gebruik oploskoffie en bovendien probeer ik over te schakelen op thee. Maar deze twee nieuwe toepassingen vond ik best inspirerend.
Deze week weer eens een letter. Nog een stuk of tien te gaan en dan heb ik ze allemaal gehad. In het huidige tempo kan ik dus nog wel even voort. De kleine s kennen we van de seconde, maar blijkt ook de ‘zijkant van een koot of bikkel’ te zijn. En de hoofdletter S is het scheikundige element zwavel (‘sulfur’), de landencode van Zweden (‘Sverige’) op motorvoertuigen en een maataanduiding voor kledingstukken (‘small’, klein).
Afgelopen week heb ik voor Cantarella mijn tweede presentatie via Zoom gehouden. De eerste ging over de Pavane, naar aanleiding van de Pavane van Gabriël Fauré die we instuderen voor een op te bouwen ‘liedboek’. Deze keer vertelde ik iets over Edward Elgar, van wie we ‘The Dance’, het eerste koorlied uit zijn From the Bavarian Highlands, waarmee we nu bezig zijn.
Op 12 februari, de eerste dag van de Chinese maankalender, is het Jaar van de Os begonnen. Dat jaar loopt tot en met 31 januari 2022. Het teken Os in de Chinese astrologie is volgens Catharina Web geduldig, betrouwbaar, behoudend, intelligent en moedig, maar ook koppig, wraakzuchtig en bevooroordeeld.
De horoscoop voor dit jaar op die site had ik zelf ook wel kunnen bedenken: ‘Met alles wat er in 2020 ivm corona is gebeurd, is het vrijwel zeker dat de belangrijkste zaken in 2021 gezondheid, financiën en werk zijn, aangezien deze allemaal extra aandacht vragen tijdens het jaar van de Os.’ Sterker nog, volgens mij gaat dat ook op als dit het jaar van een ander dier zou zijn geweest.
De os is in deze context een waterdier, net als de rat en het varken, en het element van dit jaar is metaal. Onder meer op deze site staat een uitgebreide introductie tot de Chinese astrologie, de dierentekens en de elementen.
Mijn ervaring met de dieren van vorige jaren heb ik in eerdere blogstukjes gedeeld (hond, varken, rat, en in het jaar van de hond nog stukjes over Grietje, Kyra, Tooske en Trijntje). De os daarentegen ken ik alleen culinair, in de vorm van ossenstaartsoep en ossenworst.
Ossenstaartsoep is volgens Wikipedia: ‘een soep die getrokken is van ossenstaart’. Logisch, maar als je dan bij ossenstaart kijkt staat er dat ossenstaart het staartstuk van een rund is. Dus waarschijnlijk wordt voor de soep meestal geen os gebruikt, want dat is een ‘jong gesneden stier of bul, die men vetmest of als trekdier gebruikt’, maar een ‘gewone’ koeienstaart. [Recept in Allerhande]
En over ossenworst meldt Wikipedia dat deze van oorsprong Amsterdamse worst oorspronkelijk van ossen gemaakt werd, via een heel proces van roken en rijpen bij lage temperatuur en met allerlei specerijen uit Nederlands-Indië, maar dat de basis tegenwoordig mager rundvlees is en het roken en rijpen achterwege wordt gelaten. En deze culinaire inspiratiebladzijde over de Amsterdamse herkomst zegt het onomwonden: ‘De specialiteit werd van oudsher altijd gemaakt van os – vandaar de naam – inmiddels wordt de koe gebruikt.’
Dus zelfs mijn minimale ervaring met ossen blijkt niet echt met die dieren te maken te hebben.
In deze coronatijd sturen allerlei tijdschriften, boekhandels en uitgeverijen lijstjes met boeken die ze aanbevelen om de tijd door te komen. Daar doe ik niets mee want ik heb nog genoeg ongelezen boeken liggen. Ter ontspanning ben ik de laatste tijd echter vooral de escapeliteratuur aan het herlezen uit mijn twee gangkasten. Aanvankelijk wilde ik het volledige oeuvre van Stephen King herlezen, maar na meer dan tien boeken ligt dat even stil; zijn werk beslaat meerdere boekenplanken.
In het boek dat ik momenteel aan het vertalen ben gebruikt de auteur regelmatig ‘weven’ als metafoor voor de structuur van de hersencellen met hun uitlopers. Vandaar dat ik allerlei weeftermen heb opgezocht. Er opende zich weer een heel universum aan nieuwe termen. Een daarvan was ‘keper’, een woord dat ik kende van de uitdrukking ‘op de keper beschouwd’, maar waarvan ik eigenlijk niet precies wist wat het betekende.
Het kraanvogelproject heeft mijn kalender voor 2021 als voorlopig eindresultaat. Er druppelen nog een paar werkjes na en af en toe vouw ik er nog een om niet te vergeten hoe het moet. Misschien maak ik nog een of twee reliëfs of collages (met het risico dat ik daarvan waarschijnlijk toch weer een schilderij of tekening wil maken: zo komt er nooit een eind aan).
Al sinds de eerste lockdown doe ik dagelijks enkele Tai-Chi-oefeningen. Je moet toch een beetje in conditie blijven, nietwaar. Ik doe dan in mijn keuken een serie basisoefeningen met uitzicht op het raam naar buiten in de huiskamer. Het komt voornamelijk neer op een kwartiertje geconcentreerd bewegen met je romp en armen, terwijl je verder stilstaat en recht voor je uitkijkt. Na enige tijd werd ik me ineens bewust van dat uitzicht en wilde ik daar iets mee doen.
Als je op straat zo’n blauw bord met een witte H tegenkomt is er meestal een ziekenhuis in de buurt. De H op het bord verwijst naar ‘hospitaal’, een oud woord voor ziekenhuis. Overigens werd hospitaal vroeger vooral gebruikt voor een militair ziekenhuis en vind je bij de H-borden meestal een ‘gewoon’ ziekenhuis.
Na het afgelopen jaar kan iedereen vast wel een heleboel goede wensen gebruiken, dus bij deze: moge het een goed, gezond en gezellig jaar worden, zonder nare schokkende gebeurtenissen en met een effectief en veilig vaccin. En mogen alle goede voornemens voor de verandering nu eens probleemloos gerealiseerd worden.
Achter de sansevieria's 