In april schreef ik dat ik mijn balkon ‘zomerklaar’ had gemaakt en nu, begin juni, hangen en staan de bakken er kleurrijk bij. De planten lijken zich er thuis te voelen. Missie geslaagd, al blijft het opletten om ze op tijd water te geven, maar ook weer niet te veel. Intussen let ik er speciaal op hoe het met mijn eik gaat.

Eiken werden door voorchristelijke bewoners van West-Europa vaak als een heiligdom gezien. Ze symboliseren waardigheid, wijsheid en de verbinding tussen hemel en aarde, en kunnen gemakkelijk tweehonderd jaar oud worden. Zo oud is mijn kleine eikje bij lange na nog lang niet, maar ik hoop  dat hij het balkonleven een paar jaar volhoudt. Inmiddels heeft hij vier stevige bladeren, en een veelbelovende knop. Als hij het balkon en de bloempot ontgroeid is moet ik hem waarschijnlijk laten adopteren door iemand met een tuin.

Begin juni 2023 staan niet alleen de bloemen op het balkon er goed bij, maar ook de planten binnen. Drie jaar geleden heb ik een blogstukje geschreven over de Sansevieria’s in nood. Die hadden toen in het najaar te lang buiten op het balkon gestaan en waren er niet goed aan toe. Sindsdien mogen ze binnen blijven en dat heeft geholpen. Ze zijn helemaal bijgekomen, en meer dan dat: sommige bloeien zelfs! Niet kapot te krijgen, die naamgevers van dit blog😉.

Niet alleen de sansevieria’s doen het goed binnenshuis. Ook andere mee verhuisde planten bevalt het hier kennelijk. Aanvankelijk vreesde ik dat mijn oude varen langzaam weg zou kwijnen, maar afgelopen maand kwam er plotseling een compacte bundel uit die zich razendsnel ontwikkelde tot nieuwe takken met verse blaadjes. Letterlijk ontwikkelde, want elk blad begint opgekruld. Mooi om te zien!

Twee andere kamerplanten deden het van het begin af aan al goed. Zij gedijen op hun vaste plekje waar het licht is zonder rechtstreeks zonlicht. En dagelijks een slokje water krijgen.

De biefstukplant waarover ik in december 2020 heb geschreven heeft het helaas niet overleefd.