Tot mijn verrassing kreeg ik een certificaat voor 2024 van Prompt! toegestuurd. Deze badge is bedoeld om op mijn LinkedIn-profiel te zetten, om potentiële opdrachtgevers duidelijk te maken dat ik serieus met taal bezig ben: ‘Patty Adelaar werkt doelgericht aan professionele tekstuele creativiteit via prompt-schrijven.nl.’ Nu zit ik niet op LinkedIn (en ook niet op Facebook of Instagram, wat dat aangaat), en ben ik ook niet op zoek naar opdrachtgevers, maar ik vind het wel leuk om dit hier te melden. Inmiddels staat hij ook op de bladzijde Teksten van mijn website.

Prompt-deelnemers krijgen deze badge als ze het afgelopen jaar regelmatig opdrachten hebben opgestuurd. Nu sla ik wel eens een opdracht over als het slecht uitkomt, maar meestal werk ik er met plezier aan. Het resultaat is niet altijd los te zien van de opdracht, maar sommige schrijfsels zijn in een bepaald kader ook zelfstandig te begrijpen, zoals het carnavalslied in een eerder blogstukje. Er zijn ook opdrachten bij die resulteren in een UKV, een ultrakort verhaal, variërend van 100 tot 250 woorden.

Hieronder volgt een recent voorbeeld. Ik zal ook eens bekijken of ik oude uitwerkingen geschikt kan maken als UKV voor het blog.

***

Tijdlus

Het sneeuwt. Ik weet dat het nu niet meer dan een paar verdwaalde vlokken zijn, maar dat die dadelijk zullen veranderen in een ondoordringbaar wit gordijn. Over een paar minuten zal de bestelauto de straat in komen rijden en zonder af te remmen het kruispunt oversteken. Dan komt de klap gevolgd door een explosie. Een brandend wrak, schril gekrijs en naderende sirenes.

Ik wil ingrijpen. Ik wil naar buiten gaan en de auto tegen proberen te houden, de chauffeur waarschuwen en toeroepen voorzichtig te zijn. Maar inmiddels weet ik dat de gebeurtenissen onontkoombaar zijn. Elke dag als ik naar buiten ga ben ik te laat. Elke dag ontvouwen de gebeurtenissen zich volgens het vaste stramien. De gedachte dat ik daar iets aan kan veranderen is een illusie. Hoe hard ik het ook probeer, het is me nog nooit gelukt om op tijd te zijn en het ongeluk te voorkomen. Het liefst wil ik voortaan binnen blijven. Ik zit voor het raam en kijk naar buiten. Nog is het stil In de straat, auto’s en huizen bedekt met een laagje sneeuw.

Daar komt de auto. Ik huiver en terwijl ik de deur uit ren besef ik moedeloos dat het ook vandaag vergeefs zal zijn.

Morgen weer een dag. Misschien ben ik dan op tijd om de keten te doorbreken.