Terwijl mijn smartphone volliep met enthousiaste berichten van bezoekers van festivals zoals Wonderfeel en Down the Rabbithole, zocht ik het zondagmiddag dichter bij huis en ging ik naar het leerlingenpodium van muziekschool Rootz in Het Voorhuis in Delft. Het hele weekend traden daar meer en minder gevorderde leerlingen op, met verschillende instrumenten, maar ik kwam met name voor de piano-optredens van Nellie Schut en Michael Gan, twee zeer ver gevorderde leerlingen van Yuliya Urinyova.

Ik werd niet teleurgesteld: ze speelden allebei geweldig en gaven bovendien een interessante (en goed verstaanbare!) toelichting op de vrij onbekende werken.

Nellie Schut ken ik van mijn koor Cantarella en door haar bijdragen aan bonte avonden weet ik hoe goed ze piano speelt. Zij liet deze middag een paar tango’s horen van Ernesto Nazareth, een mij tot nu toe onbekende Braziliaanse componist en pianist. Met deze muziek had ze kennisgemaakt bij het Nieuw Kamerkoor Delft, dat In het najaar (zondagmiddag 12 oktober, om precies te zijn) een tangoprogramma uitvoert en dat Nellie af en toe als repetitor begeleidt.

Michael Gan heeft altijd les vóór mij en dan hoor ik op de gang al hoe goed hij is. Hij speelde nu een etude van de mij ook al onbekende Anton Arensky en met Yuliya samen een versie voor 2 piano’s van de Dance Macabre van Camille Saint-Saëns, de beroemde attractie van de Efteling.

Zelf heb ook al heel lang les van Yuliya, maar mijn pianistische talent en techniek zijn eufemistisch gezegd niet toereikend voor zo’n openbaar optreden. Ik laat me daardoor niet terneerslaan en beperk me met plezier tot de ‘Easy Pieces’ van Martha Mier. Als ik in een Eftelingstemming ben probeer ik nog wel eens het Menuet in G van de paddenstoelen onder de knie te krijgen, tot dusverre met weinig succes. Dat menuet staat in het Notenbüchlein für Anna Magdalena Bach, maar is niet geschreven door Johann Sebastian Bach, maar door Christian Petzold.